Ooggetuigen van Carry Slee


Ooggetuigen van Carry Slee is het vierde boek voor volwassenen van schrijfster Carry Slee. Ik kende haar vooral als kinderboekschrijfster van o.a. Afblijven en Lover of loser. Twee kinderboeken die ik, in mijn onschuld, mijn tienjarige dochter liet lezen om er vervolgens achter te komen dat ze had kennisgemaakt met extasy en loverboys.

Ik las Ooggetuigen dan ook enigszins vooringenomen, omdat ik het Carry nog niet helemaal vergeven had dat ze dit soort thema's in het onschuldige genre van kinderboeken had aangesneden. Maar Carry, alles is vergeven. Ooggetuigen is hartstikke leuk.

Gluren bij de buren


Ooggetuigen is als door de ramen gluren van andere mensen. Je krijgt een kijkje in het leven van doodgewone leeftijdgenoten. Er zijn vijf hoofdpersonen die je allemaal goed leert kennen in korte hoofdstukken. Met wie je te maken hebt wordt duidelijk door de hoofdstuktitel die de naam aangeeft. Leuk is dat je dezelfde situatie vanuit verschillende perspectieven ziet.

Het verhaal van Ooggetuigen


Ooggetuigen leest makkelijk en snel, en het is met vaart geschreven. Er zijn verschillende lijnen die je het verhaal intrekken en waarvan je wilt weten hoe het afloopt:


  • het ongeluk waarbij de dochter van Nicole voor het leven verlamd is geraakt, 
  • Peter de conciërge die een geheim heeft en gechanteerd word door Victor. 
  • Victor die erg succesvol is, maar met dubieuze zaakjes. 
  • En Frank die ploetert om zijn hoofd boven water te houden, omdat zijn makelaardij niet goed loopt.


Naast deze grotere verhaallijnen zijn er de alledaagse besognes waar stellen en ouders mee worstelen. Wat is er bijvoorbeeld aan de hand met de zoon van Frank en Olga? Als lezer ken je de gruwelijke waarheid eerder dan zij. Ik moet zeggen dat het verhaal rondom Frank en Olga's zoon mij diep schokte! Ik kan er nog niet over uit; je zou er als moeder nachtmerries van krijgen!

Desperate housewives?


In een interview met Carry Slee wordt een link gelegd met de serie Desperate Housewives. Die link had ik zelf niet gelegd. Het boek ademt een heel andere sfeer uit en er is veel meer aandacht voor de psyche van de mannen dan in Desperate Housewives. Bovendien is dit boek typisch Nederlands, alleen al door de locatie waar de boodschappen worden gedaan: de Albert Heijn.

Thuisblijfmoeders en moeders met baan in Ooggetuigen


Ook in Ooggetuigen wordt de moderne problematiek van vrouwen die kind en baan al dan niet combineren aangestipt. Olga combineert haar moederschap met haar werk als visagiste, terwijl Nicole thuisblijfmoeder is. Maar waar Olga sympathiek is, brengt Nicole de dagen door met de fles en haar minnaar. Bovendien maakte ze Olga zwart en is in het algemeen een echte bitch! Thuisblijfmoeders komen er niet goed af in ooggetuigen!

'Dat jij die cursus geeft,' zegt Nicole als Hugo weg is, 'dat kon ik niet geloven.'
'Waarom niet?'
'Je werkt al de hele dag. Wil je dan nooit bij je kinderen zijn?'
Vroeger kreeg ik daar altijd een schuldgevoel van. Ik ben wel eens jankend de auto ingestapt en heb echt op het punt gestaan mijn ontslag te nemen. Maar nu voel ik me sterker.
'Voor mij blijft het onbegrijpelijk,' vervolgt ze. 'Het zal wel ouderwets zijn, maar ik wijd me nou eenmaal helemaal aan mijn gezin.'

Ook de veronderstelde onderlinge competitie tussen moeders komt aan bod. Zo schaamt Olga zich dat ze na een drukke werkdag een kant en klaar maaltijd bij de Albert Heijn koopt.

'Ik duw mijn wagentje naar de groenteafdeling als ik Nicole zie staan. De kinderen hebben voor vanavond Alberts gehaktbal met groenten besteld, maar ik durf niet naar het schap met kant-en-klaarmaaltijden. Frank zou me uitlachen als hij dit hoorde, zelf weet ik ook wel dat het belachelijk is, maar ik kan nu eenmaal niet tegen Nicole op.'

Vormgeving Ooggetuigen


Het boek is ook nog eens leuk vormgegeven, met in de kaft foto's van de hoofdpersonen. Wel ogen de hoofdpersonen veel jonger en rijker dan ik ze mij had voorgesteld. (Ik had de kaft niet goed bekeken voor ik begon te lezen!)

De verhaallijn met het auto-ongeluk deed me een beetje denken aan Tineke Beishuizens boek Dood door schuld. Maar waar dat sleept en traag is, heeft Ooggetuigen vaart.

Al met al een echte aanrader. Een leuk boek!

Praktische informatie over Ooggetuigen


Bezoek Carry Slees speciale Ooggetuigen website

Ooggetuigen van Carry Slee is voor 16,- te koop bij bol.com.


View Post

Berichten uit het tussenhuisje van Henk van Straten


Berichten uit het tussenhuisje is het persoonlijke verslag van Henk van Straten over de twee jaar in zijn leven nadat hij zijn vrouw heeft verlaten.

Maar het is ook meer dan dat.

Henk van Straten deelt zijn zieleroerselen.

Soms gaan die over zijn kinderen, soms over vader zijn, soms over de vraag waarom hij bij zijn vrouw weg moest, soms over de dood, en vaak over wie hij eigenlijk is. Want dat weet hij zelf eigenlijk ook niet zo heel goed.

Kritische blik op zichzelf


Tegelijkertijd is hij niet bang om kritisch naar zichzelf te kijken. Hij maakt zichzelf beslist niet mooier of beter dan hij is. Iemand reageerde bijvoorbeeld op zijn column dat hij beter zijn best had moeten doen om zijn huwelijk te redden. Van Straten reageert hierop met de vraag dat hij inderdaad niet zeker weet of hij dat wel genoeg geprobeerd heeft.

Mijn conclusie over Berichten uit het tussenhuisje van Henk van Straten


Ergens aan het begin van Berichten uit het tussenhuisje spreekt van Straten de lezer rechtsreeks toe:

'Te delen met jou, ramptoerist.' 

Ik moest er om glimlachen. Want ik kon hem geen ongelijk geven. Ik pakte het boek inderdaad als een soort ramptoerist. Ik wilde weten wat er mis was gegaan in zijn huwelijk, en hoe het na verval verder zou gaan tussen hem en zijn echtgenote.

Maar als ramptoerist kom je uiteindelijk niet echt aan je trekken met Berichten uit het tussenhuisje. Daarvoor is de toon te filosoferend en beschouwend.

Omdat het columns zijn, kun je het boek makkelijk pakken, een stukje lezen en weer wegleggen.

Ik vond het al met al een mooi boek. Vooral zijn ervaringen als vader vond ik aansprekend, en ook herkenbaar. Ook al ben ik een moeder ; )

N.B. Ik heb niet echt antwoord gekregen op de vraag wat er nou precies mis ging in het huwelijk van Henk van Straten. Ik krijg de indruk dat hij vindt dat hij wel moest. Dat hij geen andere keuze had. Maar ik vraag me af of bijvoorbeeld therapie niet had kunnen helpen.

Praktische informatie over Berichten uit het tussenhuisje


Berichten uit het tussenhuisje is voor 19,99 te koop bij bol.com.


View Post

Een doodgewone week va Bettina Drion


Een doodgewone week vertelt het verhaal van Cecile. Cecile is moeder, getrouwd met Johan en samen hebben ze een dochter.

In de week dat we haar leren kennen zit Cecile in spanning vanwege een mogelijke promotie die ze heel graag wil. Tegelijkertijd gebeurt er die week iets dat haar confronteert met iets dat ze in het verleden heeft gedaan.

Erbij willen horen


Cecile is een liefhebbende moeder, maar ook erg met zichzelf bezig. Ze is erg gericht op status en materiële spullen. Als bijvoorbeeld een collega een nieuw huis koopt, wil Cecile dat ook meteen. Toch kon ik als lezer met haar meevoelen, want Cecile's grootste verlangen is 'er bij' te horen.

Gepest als kind


Als kind hoorde ze er nooit echt bij, en werd zelfs gepest. Terwijl klasgenoten naar het buitenland gingen ging Cecile's familie naar camping Sonnevanck. Cecile's moeder was thuisblijfmoeder, en altijd thuis voor Cecile en haar zusje.

Maar Cecile heeft dit als heel onprettig ervaren, en is daarom vastbesloten het zelf anders te doen. Financieel hebben ze het extra inkomen niet nodig, en volgens Johan gaat bijna al Cecile's salaris naar de extra kosten die een baan met zich meebrengt.

'Mijn moeder, die voor ons een veilig nestje creëerde en zo zorgde voor een gapende kloof tussen mijn wereld thuis en de buitenwereld. (...) mijn moeder had geen idee wat de behoeften van een kind waren. Ze had geen besef van de ongeschreven wetten waar je als kind aan moest voldoen om er bij te horen.'

Het wrange is dat Cecile's moeder hetzelfde uitgangspunt had bij de opvoeding: zij wou het ook weer anders doen dan haar moeder!

Opadag


Haar dochtertje Kelly gaat drie dagen naar de kinderopvang en één dag komt Cecile's schoonvader oppassen: woensdag is opadag. Kelly is dol op haar opa, maar Cecile is jaloers op Kelly's liefde voor opa.

'Kelly was dol op hem. En hij op haar. En eigenlijk had ik dat alleen maar geweldig moet en vinden. Maar het stak.'

Cecile's eigen dagen met Kelly zijn namelijk niet zo harmonieus omdat ze dan de boodschappen moet doen en alle huishoudelijke klussen.

'En pa kon maar naar hartenlust kleien, eendjes voeren, vliegtuigjes vouwen en verhaaltjes voorlezen. Ja, zo kan ik het ook! Zo ben ik ook de leukste moeder van de wereld.'

Dus dringt Cecile haar schoonvader op dat hij voortaan de boodschappen moet doen. Dat resulteert er uiteindelijk in dat hij aangeeft dit niet meer te willen, waarop Cecile zo kwaad reageert dat er een eind aan Opadag komt. Tot groot verdriet van Kelly.

Moeder en dochter: perspectief wisselt elkaar af


Wat het boek bijzonder maakt is dat het perspectief van Cecile en haar dochter Kelly elkaar afwisselen. Zo leer je als lezer het kinderdagverblijf kennen door de ogen van Kelly. En dat levert een weinig rooskleurig beeld op. Niet alleen vindt Kelly het daar niet fijn, de leidsters vergeten haar soms eten te geven, ze verstikt bijna een babytje omdat ze het wil troosten, en in de slaapruimte spelen peuters met aanstekers. Ik vond Kelly hartverscheurend.

Als bijvoorbeeld plotseling de vaste leidster Juf Sandra met zwangerschapsverlof gaat klikt het moeizaam tussen Kelly en de nieuwe leidster, die bijvoorbeeld niet weet hoe Kelly's broek met bretels werkt.

'Ze trekt mijn broek omlaag, maar dat gaat niet. Daar zitten bretelletjes aan. Dat weet juf niet. Mijn juf Sandra wist dat wel. (...) Als ik klaar ben, trekt ze door en doet mijn broek omhoog. Ze sluit de deur en loopt achter Mees aan die net om de hoek verdwijnt. Ze vergeet mijn bretelletjes. Ik pak er eentje van de voorkant en probeer hem vast te maken. Hoe moet dat? Ik weet het niet. Mijn broek zakt een stukje naar beneden. Ik hou hem met mijn handen vast en moet ineens heel erg huilen.'

Combinatie baan-moederschap


De combinatie baan-moederschap valt niet altijd mee voor Cecile, vooral niet na de aanvaring met haar schoonvader. Ze heeft het gevoel dat het alle andere moeders wel heel makkelijk af gaat.

'Alle werken moeders die ik ken boffen reuze. Alles werkt even soepeltjes mee en iedereen is even bij en gelukkig. En dan wil je niet uit de toon vallen. Dat is taboe. Seks met je hond, desnoods op tv-dat is allemaal geen probleem. Maar zeggen dat je werkt terwijl de boel thuis niet op rolletjes loop, dat kan niet.'

Politiek en arbeidsparticipatie van vrouwen


Prikkelend is Cecile's reactie op actie op een krantenartikel over de stagnerende arbeidsparticipatie van vrouwen.

'Verbaasd liet ik de krant wat zakken. Dat kon ik me niet voorstellen. (...) En wat nou 'pogingen van de politiek'? Het was toch zeker de keuze van de vrouw zelf? Het was een verontrustend idee dat achter zo'n bewuste keuze de politiek zat, die de boel gewoon een beetje zat te manipuleren voor eigen gewin.

Kinderdagverblijf


Het beeld dat Bettina schetst van het kinderdagverblijf vind ik weinig rooskleurig. Een mooi voorbeeld daarvan vond ik de zwangere leidster Sandra die na de bevalling thuis voor haar baby wil gaan zorgen:

'Juf praat verder. Ze vertelt dat zij ook thuisblijft. Dat het kindje haar nodig heeft. En dat zij het fijn vindt om voor het kindje te zorgen.'

Conclusie over Een doodgewone week


Een doodgewone week is een echte aanrader: goed geschreven, prachtig vormgegeven en een goed en onderhoudend verhaal!

Praktische informatie over Een doodgewone week


Bezoek Bettina's website. Een doodgewone week is voor 17,95 te koop bij bol.com.


View Post

Petite Anglaise: blogger wordt ontslagen als haar baas haar blog ontdekt!


Petite Anglaise is het autobiografische verhaal van Catherine Anderson, geboren en getogen in Engeland.

Als kind al oefent Frankrijk een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit op Catherine, en als volwassen vrouw gaat ze er dan ook wonen. Ze krijgt een relatie met een Fransman (mr. Frog), krijgt een dochter (Tadpole) met hem, en ze wonen samen in Parijs.

Petite Anglaise: het verhaal


Maar Catherine is niet gelukkig: ze ervaart haar leven als een sleur. Elke dag brengt ze haar dochtertje naar de gastouder, gaat naar haar werk, haalt haar op bij de gastouder en gaat weer naar huis. Haar relatie met mr. Frog is vlak geworden. Op een dag besluit ze een blog bij te gaan houden. Dat is het begin van Petite Anglaise. Eerst schrijft ze vrij neutraal over dingen die ze tegenkomt in Parijs, maar gaandeweg laat ze meer van zichzelf zien.

Blog als uitlaatklep


Catherine's blog is voor haar een uitlaatklep, een plek om haar gevoelens op een rijtje te zetten. Haar blog wordt heel populair en neemt een grote plek in haar leven in. Uiteindelijk ontmoet Catherine zelfs een van de mannen die haar blog lezen, James uit Rennes, en wordt verliefd op hem. Ze verlaat mr. Frog en is van plan een nieuw leven op te bouwen met hem. Dan dumpt James haar.

Het boek is vormgegeven met vele korte alinea's, vergelijkbaar met een blog. Het leest daardoor makkelijk en overzichtelijk.


Verhaal Petite Anglaise stelt weinig voor


Het verhaal van Petite Anglaise stelt eigenlijk weinig voor: dertiger heeft last van het 'is dat alles' gevoel. Wordt verliefd op een ander en verlaat haar man. Het gaat over ditjes en datjes: het leven in Parijs, ontmoetingen met medeblogsters, moeder-dochter momenten, kortom van alles wat. Maar afgezien van Catherine leer je niemand echt kennen.

Wat het verhaal toch bijzonder maakt is dat het zich afspeelde op een blog. Dagelijks leefden duizenden lezers mee met Catherine!

De psychologie van het fenomeen bloggen


In het boek Petite Anglaise krijg je als lezer een kijkje achter de schermen van een blog. Je krijgt als het ware de achtergrondinformatie bij het blog.

De boekversie van Petite Anglaise prikkelt om het blog nog eens na te lezen, nu met de blik van een insider!

Ook is het boek interessant als psychologische studie van het fenomeen bloggen. Zo maakt Catherine zich er zorgen over dat ze in het echt tegenvalt, en maakt ze een duidelijk onderscheid tussen haar blogpersonage en haar irl-personage.

Wat Petite Anglaise niet vertelt


Wat je het boek Petite Anglaise niet leest, maar wat wel te lezen is op het blog, is dat Catherine door haar baas ontslagen werd toen hij ontdekte dat ze een blog bijhield.

Haar ontslag zorgde voor zoveel publiciteit dat ze een aanbod kreeg een boek te schrijven. Ik zat tevergeefs te wachten op dit deel van het verhaal, en vond het jammer dat Catherine dit niet ook in het boek heeft opgenomen.

Petite Anglaise is leuk om te lezen, vooral vanwege de 'bloginvalshoek'.

Praktische informatie over Petite Anglaise


Petite Anglaise is voor 11,95 te koop op bol.com.

Bezoek Catherine's blog

Interview met Catherine



Bericht van het onslag van Petite Anglaise


Een Britse blogster die in Parijs werkte voor Dixon Wilson is op staande voet ontslagen omdat ze haar werkgever in diskrediet had gebracht op haar blog. De naam van het bedrijf werd nochtans nergens op de blog genoemd, maar volgens Dixon Wilson maakte La petite Anglaise zichzelf (en dus ook haar werkgever) herkenbaar door haar foto op de blog te publiceren.

La petite Anglaise is een vrij populaire blog met een trouw lezerspubliek. Catherine, een alleenstaande moeder met een dochtertje van 3, schrijft er vooral over haar leven in Parijs. Af en toe heeft ze het ook over haar werk. Zo omschrijft ze haar baas als ,,very old school" en heeft ze het over een ongeschreven regel om op het kerstfeest geen hapje te nemen vooraleer haar baas en zijn vrouw hebben toegetast.

Ook het feit dat Catherine af en toe blogde tijdens de kantooruren en had gelogen over twee vrije dagen (ze had gezegd dat er een probleem was met de kinderoppas, maar ze blogde over een afspraakje), was een doorn in het oog van Dixon Wilson. Catherine werd op het matje geroepen en werd wegens wangedrag op staande voet ontslagen. Een Franse arbeidsrechtbank moet binnenkort over het ontslag oordelen. De advocaat van Catherine eist twee jaarlonen als ontslagvergoeding.

Catherine is niet de eerste blogger die ontslagen wordt omwille van een blog. Toch kreeg de zaak de voorbije dagen nogal wat media-aandacht. Colin Randall, correspondent (en blogger) voor The Daily Telegraph in Parijs, schreef in maart op zijn eigen blog iets over La petite Anglaise. Hij vernam als eerste het ontslag van Catherine en schreef erover in de krant. Sindsdien haalde Catherine onder meer The Independent, The Times en The Daily Mail.


View Post

Het ongeluk van Judy Merrill Larsen


Het ongeluk: het verhaal



Het ongeluk is het verhaal van Ellen. Ellen is pas gescheiden en de alleen staande moeder van twee zoontjes. Ze werkt als lerares. Tijdens een vakantie krijgt haar jongste zoontje James van elf een afschuwelijk ongeluk: een jet-skiër 'vaart hem aan' en hij overlijdt.

'Laat het niet mijn kind zijn!' 


Wat volgt is het relaas van een moeder die verder moet met haar leven als het ondenkbare is gebeurd: het verlies van een kind.

Herkenbaar zijn de verwijzingen naar het moederschap en de universele gevoelens van moeders. Zo kennen op het moment van het ongeluk zowel Ellen als haar beste vriendin maar 1 verlangen: laat het niet mijn kind zijn, waar ze zich vervolgens beide schuldig over voelen.

Orgaandonatie


Ook boeiend is de problematiek van orgaandonatie. Hoewel Ellen de organen van haar zoontje doneert, doet ze dat vol woede en wrok, dat andere kinderen mogen leven, terwijl het hare dood is. Ze wil dan ook beslist geen contact met de dankbare ontvangers, en verscheurt hun bedankbriefjes.

Het ongeluk: Ik vond er niets aan


Wat betreft stijl is Het ongeluk een hapklare brok voor aan het strand, maar wat betreft het onderwerp weer niet. Het is alsof je naar de MacDonalds gaat en een light Big Mac bestelt, om vervolgens tot de ontdekking te komen dat een Big Mac hoe dan ook zwaar op de maag ligt.

Hoewel de emoties van Ellen herkenbaar zijn en gevoelig beschreven vond ik het toch maar een standaard verhaaltje. Eerlijk gezegd vond ik het een zeer matig boek. In de eerste plaats door het onderwerp dat mij doet huiveren, maar vooral door de clichématige wijze van schrijven van Judy Merrill Larsen.

Ondanks de zware thematiek leest het boek als een Margriet of Libelle feuilletonnetje.

Achter in het boek staat een interview met de auteur en vragen voor leesclubs.

Judy Merrill Larsen geeft Engelse les op een middelbare school in St. Louis. Ze is getrouwd en heeft vijf kinderen.

Praktisch informatie over Het ongeluk


Het ongeluk van Judy Merrill Larsen is voor 10,99 te koop op bol.com.

Meer weten?


Bezoek Judy Merrill Larsens website

View Post

Een middag aan zee


Een middag aan zee maakt van de lezer een medeplichtige.
Nederlandse literaire thrillers zijn hot. De meest bekende vrouwelijke schrijfsters zijn Saskia Noort, Esther Verhoef en Simone van de Vlugt. Maar ook Tineke Beishuizen en Marianne en Theo Hoogstraten horen in het rijtje thuis vind ik.

Een middag aan zee: het verhaal


Een middag aan zee gaat over de nachtmerrie van elke moeder: de hoofdpersoon van het boek raakt haar kind kwijt. Of liever gezegd, haar egocentrische zus, verliest haar nichtje uit het oog, tijdens een 'middag aan zee' in de proloog van het boek.

Verdwenen dochtertje nooit gevonden


Veertien jaar later maken we kennis met Magda, en blijkt dat haar dochtertje nooit terug is gevonden. Na een interview in de schoolkrant ontvangt Magda geheimzinnige mailtjes met daarin de boodschap het verleden te laten rusten. Typisch zoiets, waardoor je er juist nog harder in gaat graven, en dat doet Magda dan ook. Naar aanleiding van de mailtjes wordt het politie-onderzoek opnieuw geopend, en blijkt Magda's egocentrische zus een onaangename rol te hebben gespeeld in de verdwijning van Angela.

Typisch Nederlands


Net als Wat doen we met Fred? lees je Een middag aan zee zo in een middag uit. Maar de humor die Wat doen we met Fred zo leuk maakt, ontbreekt hier. Een middag aan Zee is typisch Nederlands, met beschrijvingen van het dagelijks leven van een decaan op een middelbare school, en uitjes naar bijvoorbeeld de Efteling. Veel herkenning dus.

Een middag aan zee: als lezer word je een handlanger!


Maar wat een Middag aan Zee vooral onderscheidt van andere thrillers is dat de lezer onderdeel van het verhaal wordt: de lezer wordt handlanger.
Magda zal nooit horen wat er met haar dochtertje is gebeurd, maar als lezer weet je het wel. 

Dat maakt je als het ware medeplichtig: je weet meer dan de hoofdpersoon van het boek, met wie je al die tijd hebt meegeleefd. En als lezer, maar vooral als moeder, vind ik ook dat Magda het niet moet weten!

Mijn conclusie over Een middag aan zee


Een middag aan zee is een mooi boek om te lezen. Maar het is ook akelig. Zeker als je zelf kinderen hebt. Als je op strandvakantie bent met je kinderen, zou ik dit boek liever niet lezen!

Een middag aan zee: praktische informatie

Een middag aan zee is voor 5,95 te koop bij bol.com

View Post

Slotcouplet van Sander de Hosson

Slotcouplet van Sander de Hosson: review

Slotcouplet.

Het klinkt als de titel van een roman van Leni Saris of één of andere streekroman. Maar het is de boektitel van het boek van een longarts. En de titel verwijst naar doodgaan.

Slotcouplet van Sander de Hosson


Slotcouplet bestaat uit columns waarin Sander de Hosson vertelt wat hij denkt en voelt tijdens zijn werk als longarts. Als rode draad door de columns loopt de vraag:

'Waar ligt de grens van geneeskunde? Moet wel alles wat kan?'

Hij schreef dit boek om twee redenen vertelt hij in de inleiding:

  1. Hij wil laten zien hoe het voor een zorgverlener is om te maken te krijgen met ongeneeslijk zieke patiënten.
  2. Hij wil laten zien wat er gebeurt als mensen ongeneeslijk ziek worden.


Prettig geschreven, maar niet zo'n prettig onderwerp



Het boek is prettig geschreven, en leest dan ook makkelijk weg. Maar het onderwerp is niet makkelijk. En ik moet bekennen dat ik daarom het boek halverwege heb weggelegd. Niet omdat het niet goed geschreven is, en Sander de Hosson lijkt me een superfijne arts om te hebben als je ziek wordt. Daar ligt het beslist niet aan.

Ik legde het halverwege weg omdat ik het te akelig vond. Al die mensen die ten dode zijn opgeschreven... Zelfs al zijn er nog mooie momenten, het beklemde me toch.

En ik heb gelukkig de optie om te stoppen met lezen. Ongeneeslijk zieke mensen hebben níét de keuze om te zeggen: 'Hier doe ik niet aan mee zeg!'  Op een gegeven moment dacht ik:
'Ik word hier akelig van. Waarom lees ik dit nog?!' 
En ik realiseerde me dat ik het ook niet hóefde te lezen. En hoewel ik er geen voorstander van ben om weg te lopen als dingen moeilijk worden, heb ik dat bij dit boek toch gedaan.

Mijn conclusie over Slotcouplet


Slotcouplet is een goed geschreven boek, door een longarts die me heel sympathiek lijkt. Het boek gaat over hoe het is als de eindstreep van je leven ineens dichtbij komt, en duidelijk zichtbaar wordt.  Wat doet dat met mensen, en wat doet dat met de hulpverleners om hen heen?

Door het onderwerp is Slotcouplet niet bepaald lichte kost.

Praktische informatie over Slotcouplet


Slotcouplet van Sander de Hosson  is voor 18,99 te koop bij bol.com.


View Post

Dagboek van een psycholoog: Meeluisteren in de spreekkamer


De boeken van psycholoog Jeffrey Wijnberg vind ik altijd leuk om te lezen. Ook vanwege de leuke tekeningen die er doorgaans bijstaan.

Provocatieve psycholoog


Jeffrey Wijnberg is een zogenoemde provocatieve psycholoog. Dat betekent dat hij kritische en confronterende dingen zegt tegen zijn cliënten.  Dat werkt verrassend, en zorgt er voor dat cliënten eens flink overeind gaan zitten en protesteren.

Zoals ik het uit Wijnbergs columns begrijp werkt zijn provocatieve aanpak prikkelend en zet die aan tot actie.

Je kunt als cliënt niet in een slachtofferrol blijven hangen bij Wijnberg. Of dat kan wel, maar dan laat hij je daar ook gewoon lekker in zitten. Wijnberg zal je niet komen redden. Dat is aan jezelf.

Ik vind zijn provocatieve aanpak wel verfrissend. Er is zoveel geneuzel en politiek correct geneuzel, dat Wijnbergs aanpak aangenaam anders is.

Om die reden was ik benieuwd naar zijn nieuwste boek: Dagboek van een psycholoog.

Dagboek van een psycholoog


Dagboek van een psycholoog bestaat zoals de titel belooft uit dagboekfragmenten. Het leest ook echt als een dagboek, met observaties waarvan ik me afvroeg of die wel een boek verdienen. Zoals een tekst als:

'Vanavond een hapje eten met Jeroen Stek.' 

Ik ken Jeroen Stek niet, en vind het maar matig interessant om te lezen dat Wijnberg met deze meneer gaat eten.

Eerlijk gezegd doet het boek de titel iets te veel eer aan. Het is écht een dagboek Je leest mee in de gedachtenwereld van Jeffrey Wijnberg. Soms lijkt het alsof hij zijn gedachten de vrije loop heeft gelaten, en zonder verdere redactie in zijn boek heeft geplakt. Maar gedachten zijn vaak rommelig en niet allemaal even interessant.

Wat valt er zoal te lezen in Dagboek van een psycholoog


  • Gesprekken met patiënten.
  • Patiëntverslagen.
  • Dat Wijnberg baalt als zijn voetbalteam niet goed heeft gescoord. Ik vind voetbal hemelschreiend saai, dus zo gauw ik iets zag staan als FC gingen bij mij de lampen al uit.
  • Dat er inderdaad veel meer administratieve rompslomp is nu, en dat dit afgaat van de tijd die therapeuten normaliter aan hun cliënten konden besteden.
  • Dat de mezen zo lekker uit hun nestje vliegen.
  • Cliënten zeggen afspraken vaker af. Wijberg constateert dat er minder trouw is aan therapie.
  • Als iemand zelf geen 'lijdenslast' ervaart heeft therapie geen zin.
  • Mannen moeten vaak van hun vrouw naar de psycholoog, maar hebben zelf eigenlijk nergens last van.

Mijn conclusie over Dagboek van een psycholoog


Eerlijk gezegd vond ik er maar weinig aan. Ik vroeg me tijdens het lezen steeds af: 'Waarom lees ik dit in vredesnaam?!' Het voegt zo weinig toe. Dagboek van een psycholoog is echt dat: een dagboek van een psycholoog. Maar de vraag is of dit het waard is om in boekvorm te worden uitgegeven.

Wat mij betreft eigenlijk niet.

Wel biedt het een kijkje in de gedachtenwereld van een (provocatieve) psycholoog en dhr. Jeffrey Wijnberg. Wie dat interessant vindt, zal dit boek misschien ook wel kunnen waarderen. Ook leuk vind ik dat Jeffrey Wijnberg zijn telefoonnummer en emailadres gewoon in het boek vermeldt! Dat maakt hem laagdrempelig om te benaderen.

Ik geef dit boek een 4.

Praktische informatie over Dagboek van een psycholoog


Dagboek van een psycholoog is voor 16,95 te koop bij bol.com.

View Post

Wat doen we met Fred?

Wat doen we met Fred? is een literaire thriller die je moeiteloos in een middagje uitleest.


Wat doen we met Fred? Ik werd positief verrast


Ik moet eerlijk bekennen dat ik met weinig interesse begon vanwege Tineke Beishuizens columns in de Margriet en Libelle. Maar Wat doen we met Fred? verraste me met haar humor, en een sterke onverwachte twist aan het eind.
'Wat doen we met Fred' is een zeer menselijk, humoristisch boek, over vriendinnen, moederschap, de verhouding moeder dochter en relaties. En als moeder met concentratieproblemen kan ik hem van harte aanraden, want hij leest makkelijk weg. En Wat doen we met Fred heeft nog het predikaat 'literair' ook ; )

Wat doen we met Fred? Het verhaal


Elke week ontmoeten vijf vriendinnen elkaar in een cafe in Den Haag. Daar praten ze over hun levens. Het ziet er leuk en gezellig uit, maar dan bekent Noor dat ze een verhouding heeft met Fred, de man van Carolien. En vanaf dat moment lopen de gebeurtenissen enigszins uit de hand.

Wat doen we met Fred? Observaties over het moederschap


Enkele observaties over het moederschap!
'Het was hartverscheurend. Ze zaten op een keukenstoel, twee handjes om een groot glas cola, blauwgrijze schaduwen onder hun ogen. Af en toe sidderde een nasnik door tot in hun tengere schoudertjes. En dan toch aap die met een dun stemmetje tegen z'n broertje zei: 'Leuk hè?' terwijl hij een stukje van z'n minimarsje afknabbelde, dat ze ook niet elke nacht kregen. Het was misschien maar goed dat ik nooit kinderen heb gekregen. Ik zou de hele dag van ontroering lopen janken.'
En:

'Ik stond op om eieren uit de koelkast te halen. Ik was gevloerd. Ik had deze ochtend nog niet langer dan vijf minuten achter elkaar gezeten. Zitten, overeind komen, iets aangeven, iets afpakken, iets wegleggen. Je kunt nog beter een marathon lopen dan op twee kinderen passen. 
Tegen de tijd dat ik in de speeltuin op een bankje zat voelde ik mij alsof ik staande in slaap zou kunnen vallen. Maar de jongens hadden energie genoeg. Ze renden heen en weer. Klommen op schommels en de wipkip en verdwenen in merkwaardige bouwsels van waaruit ze door een gat ineens weer tevoorschijn kwamen. Roepend om mijn aandacht. Want was er ook gebeurt, je zult met ze bezig zijn, dat is kennelijk een keiharde kindereis waaraan niet te ontkomen valt.'

Conclusie over Wat doen we met Fred?


Wat doen we met Fred? is aanrader. Als je bijvoorbeeld nog een leuk en makkelijk boek zoekt voor op het strand dan is dit een prima keus.

Wat doen we met Fred? Praktische informatie


Wat doen we met Fred? is voor 17,50 te koop bij bol.com. Maar er is ook een oudere versie te koop bij bol.com voor maar 5,-!



View Post

Ploetermoeder


Voordat je zogenaamde Loedermoeders had, was er de ploetermoeder!

Ploeteren door 'Het geheime leven van een ploetermoeder'


Het geheime leven van een ploetermoeder gaat over Thuisblijfmoeder Lucy Sweeney. Op het oog leidt ze een prima leven met haar man en drie kinderen. Maar de laatste tijd voelt ze zich niet prettig. Een typisch geval van Maggie MacNeals liedregel:

'Ik weet niet wat er is, maar er is iets mis. Hoe zou dat komen?' 

Door deze innerlijke onrust is Lucy gevoelig voor de charmes van huisman Robert Baars, en dit gegeven loopt als een rode draad door het boek. Verder is dit boek gewoon het zoveelste boek Momlit-boek, en zeker niet één van de betere. Om nog even in de songteksten te blijven 'Nobody does it better,' is hier een geval van 'Lots of others do it better.'

Het geheime leven van een ploetermoeder: heb ik dit niet eerder gelezen?


De eerste drie hoofdstukken bleef ik me maar afvragen of ik het boek niet eerder had gelezen. En bleef steeds terug bladeren om naar het jaar van publicatie te kijken of het niet een heruitgave was. Het verhaal is al eindeloos vaak verteld:

Verveelde moeder is op zoek naar dat zekere 'je ne sais quoi'.

Kom op zeg! Hoe moeilijk is het nou helemaal?!


Thuisblijfmoeder Lucy blundert door haar leven als gevolg van haar slordigheid en gebrek aan planning, en dit moet zorgen voor humoristische noten. En hoewel sommige voorvallen inderdaad wel amusant zijn, zoals de onderbroek die zich verschanst in haar broekspijp en op een onhandig moment naar buiten valt, begon ik me op een gegeven moment aan haar onhandigheid en slordigheid te ergeren.

Want kom op, hoe moeilijk is het nou helemaal om je kinderen op tijd naar school te brengen?!

Wat dit boek toch wel de moeite waard maakt is niet zozeer het standaard verhaaltje als wel de referenties naar feminisme en thuisblijfmoederschap, die je in overige mom-lit minder vindt.

Ter illustratie een conversatie tussen Lucy en haar moeder.

'Ik begrijp niet dat een dochter van mij ervoor kiest om huisvrouw te zijn,' zegt ze met vertrokken mond, alsof het woord een bittere smaak heeft.

'Mam, het probleem ligt in feite gedeeltelijk bij feministen zoals jij, omdat jullie het huiselijk leven alle waarde hebben ontnomen door te veel nadruk te leggen op het belang van betaald werk voor vrouwen,' zeg ik. 'Eigenlijk zijn jullie indirect verantwoordelijk voor de kloof die er tegenwoordig is tussen werkende en niet-werkende moeders.'Ze kijkt een beetje geschrokken.

'Fred zit nu op de peuterschool. Dan moet je toch meer tijd hebben?' houdt ze vol.'Maar dan zij er de schoolvakanties, zegt ik. 'Weet je hoeveel ik zou moeten verdienen om oppas te betalen?' Dat argument negeert ze.

'Ik bedoel: wanneer ga je iets doen waarbij je je hersens moet gebruiken?' vraagt ze.'Dat is een andere vraag. Ik gebruik mijn hersens wel degelijk, alleen minder opvallend en meer zijdelings,' zeg ik.

Ook verfrissend is dat aan het eind de oplossing voor Lucy's crisis niet is dat ze een baan gaat zoeken, iets wat in overig momlit wel vaak het geval is.

Praktische informatie over Het geheime leven van een ploetermoeder


Het geheime leven van een ploetermoeder is voor 24,99 te koop bij bol.com.


View Post

Ga lekker zelf in je kracht staan


Ga lekker zelf in je kracht staan.

Dat is de titel van een boek met daarin verzamelde columns van Japke-d.Bouma. Ik reserveerde dit boek in de bibliotheek vanwege de titel.

Ik vind al dat politiek correcte taalgebruik en van die cliché termen namelijk verschrikkelijk. En de titel vond ik om die reden aangenaam opruiend. Ik verwachtte een boek dat gehakt zou maken van al die softe termen.

En die verwachting kwam uit.

Ga lekker zelf in je kracht staan: kritische kijk op cliché taalgebruik anno 2018


Wel gaat Ga toch lekker zelf in je kracht staan vrij specifiek over het kantoorleven en het taalgebruik en de gewoontes die daar gebruikt worden. Mijn eigen ervaring met dit soort cliché termen is meer in termen van school, hulpverleners en het leven in het algemeen. Bijvoorbeeld op t-shirts die je bij de Hema kunt kopen!

Niettemin herkende ik veel van de gebruikte termen, en genoot ik hevig van de nuchterheid waarmee Japke deze cliché's fileert.

De cliche's in Ga lekker zelf in je kracht staan die ik het ergst vind


  • Enkele cliché's op een rijtje
  • Durf te dromen
  • Vergaderen heet u scrummen
  • De neuzen dezelfde kant op.
  • Een stip op de horizon zetten
  • Succes is een keuze
  • De customer journey
  • De flexplek
  • Een holistisch bedrijf
  • 'Agile' werken
  • Centraal staan
  • Papadag
  • Laaghangend fruit
  • Transparantie
  • Storytelling
  • Draagvlak
  • Coachen met paarden, koeien en geiten
  • Omdenken
  • Het beste uit jezelf halen
  • Durf te falen
Hoewel het dus over 'kantoortaal' gaat, herken ik er een heleboel. Als blogger hoor ik bijvoorbeeld regelmatig over 'storytelling' en ook als moeder word je voortdurend voorgehouden dat je toch vooral het beste uit jezelf moet halen. Om over dat vreselijke woord papadag nog maar te zwijgen.

Conclusie over Ga lekker in zelf in je kracht staan


Ga lekker zelf in je kracht staan biedt een kritische blik op het taalgebruik dat we anno 2018 gebruiken, en dan vooral in de omgeving van kantoor. Ik denk dat als je op een kantoor werkt, je enorm veel zult herkennen.

Maar ook als je niet op een kantoor werkt, is dit een leuk boekje om te lezen.

Gebakken lucht in de praktijk


Een prachtig voorbeeld van cliche taalgebruik zie je in onderstaande filmpje met Arjen Lubach. Daarin doet hij de directeur van de Blokker winkels na, wanneer die het heeft over de vernieuwingen van de winkel.

Echt geweldig vind ik!


Praktische informatie over Ga lekker zelf in je kracht staan


Ga lekker zelf in je kracht staan is voor 12,50 te koop bij bol.com. Als je een partner hebt die op kantoor werkt, lijkt het me heel geschikt als cadeautje. Tenzij je partner fan is van dit type taalgebruik. Dan zal hij of zij misschien onaangenaam getroffen zijn.
View Post

Fuck die rimpels: Leesbotox voor vrouwen 40+


Het was de titel die mijn aandacht trok, en me nieuwsgierig maakte: Fuck die rimpels.

Daarom reserveerde ik dit boek in de bibliotheek. Inmiddels heb ik het uit! Hieronder mijn ervaringen met dit boek.

Fuck die rimpels


Fuck die rimpels is een verzameling columns van twee dames die de 50 gepasseerd zijn. Monika Bitte studeerde germanistiek en psychologie, en Silke Neumayer communicatiewetenschappen.

De columns gaan over het dagelijks leven van 50+ plus vrouwen anno 2018, en over hun gedachten en gevoelens.
Het boek gaat dus niet puur over rimpels of botox, maar biedt persoonlijke verhalen van twee 50+ vrouwen in column vorm.

Eerlijk gezegd vond ik het een vrij saai boek. De columns kabbelen maar zo'n beetje voort. Ze zijn niet uitgesproken humoristisch, wat op zich geen probleem hoeft te zijn. Maar het kon me allemaal niet zo erg boeien.

Onduidelijk wie welke column schreef


Bovendien staat er per column niet bij door wie het stuk geschreven is. Dus zat ik soms ineens een column te lezen waarin de schrijfster 'Mijn man' noemde, en vervolgens een column waarin de schrijfster gescheiden is. En ik had geen idee, wie wie was. Dit vind ik dus meteen al een verbeterpunt: geef per column even aan wie hem heeft geschreven.

50+


Het meest interessant vond ik nog de verwondering van de dames dat ze ouder zijn dan 50. Hun beeld van een 50+ dame klopt helemaal niet met hoe ze zich voelen, en hoe ze zichzelf zien. Ze hebben immers geen kort haar met krulspelden er in, en dragen geen schort.

Verder gaat het onder andere over rimpels krijgen, een ouder wordend lichaam en kwaaltjes.

Mijn conclusie over Fuck die rimpels


Fuck die rimpels is dus een verzameling columns van vrouwen die 50+ zijn. Ik vond het een saai boek. Ik heb er geen nieuwe inzichten door gekregen over wat mij nog te wachten staat bijvoorbeeld.

Het kabbelt maar een beetje voort.

Op de cover staat opschepperig: 'Bestseller. In Duitsland meer dan 200.000 exemplaren verkocht.' Maar ik snap dat niet, want zo leuk vind ik het niet.

Ik geef Fuck die rimpels al met al een 5,5. Wellicht dat iemand anders het wel een leuk boek vind, maar aan mij is het blijkbaar niet besteed.

Praktische informatie over Fuck die rimpels

Fuck die rimpels kost maar liefst 18,50 bij bol.com. Ik vind dat veels te veel voor dit nietszeggende boekje.


View Post
Previous PostOudere posts Homepage