Mijn zoon heeft een sexleven, en ik lees mijn moeder roodkapje voor

'Mijn zoon heeft een seksleven en ik lees mijn moeder Roodkapje voor' gaat over ouder worden, over vrouw en moeder zijn. En over moederen: Moederen over je kind en moederen over je moeder. En terwijl moederen over je kind natuurlijk is, is moederen over je moeder beladen en vol met tegenstellingen. Het is deze tegenstelling die de titel van het boek zo voortreffelijk weergeeft, en die mij naar dit boek deed grijpen.

Ik vind het boek een echte aanrader voor vrouwen en moeders, als blik in onze toekomst en als herkenning van de issues waarmee vele vrouwen te maken zullen krijgen.

Het verhaal

Heleen en haar man Peter runnen een kwekerij in Noord-Holland, en samen hebben ze twee kinderen. Heleen is bijna vijftig en komt in de menopauze, iets waar ze regelmatig aan wordt herinnerd door onaangename opvliegers.

Dan krijgt Heleens moeder een hersenbloeding en kan niet meer goed praten en voor zichzelf zorgen. Plotseling moet Heleen voor haar moeder zorgen, i.p.v. andersom. De hersenbloeding is zo ernstig dat Heleens moeder nooit meer zelfstandig zal kunnen wonen en moet worden opgenomen in een verpleeghuis.

Heleen vindt het idee dat ze haar moeder bij haar in huis zou kunnen nemen een afschuwelijke gedachte, en iets dat ze wil vermijden. Tegelijkertijd vindt ze het vreselijk om haar moeder zo ongelukkig te zien.

Het verhaal wordt door Heleen verteld in retrospect.

"En nu zit ik hier, en schrijf steeds priegeliger in mijn schrift. Je wilt per slot van rekening begrijpen hoe bepaalde dingen hebben kunnen gebeuren, en door er dag in, dag uit woorden voor te zoeken lukt dat misschien."

Rode draad

Gedurende het verhaal zijn er zo nu en dan kleine opmerkingen waaruit blijkt dat Heleen dit verhaal ergens anders dan 'thuis' zit te schrijven. In de loop van het verhaal dacht ik eerst dat ze in een psychiatrische inrichting zat, en later zelfs in de gevangenis voor de moord op haar moeder. Dit geeft het boek soms een thrillerachtig element: wat is er ooit gebeurd tussen Heleen en haar moeder dat hun relatie zo slecht is, en wat is er precies gebeurd op het moment dat Heleen haar verhaal aan ons doet?

Naast deze thrillerachtige rode draad, is er ook een draadje over Heleens uitgebluste libido, en de daaruit voortvloeiende zoektocht naar glijmiddel. Het boek eindigt zelfs met een advertentie voor Bioclin Lubricare.

Uiteindelijk blijkt ze haar verhaal te doen vanaf een cruiseschip, samen met haar man Peter. Het schrijven van haar verhaal heeft haar gelouterd en rust gebracht, maar tegelijkertijd blijft het 'probleem' van haar moeder bestaan.

"Ik wil er nog niet aan denken, maar als we thuiskomen zullen we vroeg of laat mijn moeder moeten verhuizen".

Relatie Heleen en haar moeder

De relatie tussen Heleen en haar moeder is moeizaam en beladen doordat Heleen als kind een gloeiend heet strijkijzer op haar huid heeft gekregen als gevolg van onbesuisd gedrag van haar moeder. Heleen heeft het gevoel dat haar moeder er nooit voor haar was als ze haar nodig had.

"Roep de ridders, haal de helden. Dat zei mijn moeder vroeger altijd tegen Francien en mij als er iets gebeurde waartegen we geen verweer hadden. Een gekoesterde hamster die doodging. Een scheur in je lievelingsblouse. (...) Roep de ridders, roep niet mij."

Toch is het juist de gedachte aan haar moeder die Heleen van een even onbezonnen als misdadige daad weerhoudt: ze slaat bijna een grote glazen vissenkom aan gruzelementen op het hoofd van de man op wie haar dochter verliefd is

De levensloop van vrouwen

Dit boek schetst een beeld van het leven en de levensloop van een vrouw. Als puberende dochter, als moeder van een dochter wiens lichaam en leven juist beginnen te ontluiken, als het jouwe in de menopauze gaat. En dan het leven als vrouw van 70+.

De 70+ generatie zien we in de persoon van Heleens moeder en haar de buurvrouw, Elly. Elly adviseert Heleen bijvoorbeeld om laagjes te gaan dragen i.v.m. de opvliegers, zodat ze wat kan uittrekken als ze er weer één heeft.

"Je gezicht is drijfnat, Heleen."
Opvliegers, zei ik.
Dan ben je er ook vroeg bij, zei ze, maar laat mij je een tip geven, je moet je anders kleden, laagjes, dat is de oplossing, een vest kan hups aan en uit, dat geeft meteen verlichting, dus leer dit van mij: trek iets anders aan dan zo'n coltrui."


Heleen als moeder voor haar dochter

Heleen als moeder vond ik erg herkenbaar in haar bezorgdheid en haar verlangen haar dochter een gelukkig leven te geven. Zo organiseert Heleen een groot verjaardagfeestje voor Lizzie waarbij ze het halve dorp heeft uitgenodigd.

"Terwijl ik gevulde eieren op een schaal schikte, kwam Peter te voorschijn, en met hem ons verschil van mening. Hij vond het geen goede zet dat ik onze kennissen had opgetrommeld. Zo ontsloegen we Lizzy van de taak zelf mensen voor haar feestje te vragen. Maar ik had nu eenmaal het idee gehad dat het dan een saaie, stille dag zou worden die niet positiefs voor haar zelfvertrouwen zou betekenen."

en

"De jarige liep non-stop de keuken in en uit, als iemand die opwas van de zenuwen. Je maakte veel te veel eten, zei ze telkens. Dat doe ik omdat er ontzettend veel mensen die het leuk vinden om jou te komen feliciteren, zei ik. (O, die opgeschroefde toon.)"

Heleen als moeder voor haar moeder

"Ga jij even een bordje pakken, moeder? Mevrouw van Dam keek begerig naar de banaan. De dochter bukte zich: Als jij nog een bordje en een mes haalt, dan snij ik hem voor je in plakjes. Anders verslik je je weer."

Humoristisch en tragisch tegelijk

Het boek leest gemakkelijk en is humoristisch. Deels door de stijl maar, wrang genoeg, ook door de gebeurtenissen en de tragische taalfouten van Heleens moeder. Terwijl Heleens moeder haar best doet iets te vertellen schiet je als lezer soms onvermijdelijk in de lach door de dingen die ze zegt of doet.

"Bij de aanblik vouwde mevrouw van Dam prompt haar handen en begon met de monotone stem van levenslange gewenning luidop te bidden: Kom Heilige Geest, en zend mij een straal van uw licht.
Mijn moeder luisterde met open mond toe. Ze was zichtbaar onder de indruk. Ze stootte me aan.
Hoopvol fluisterde ze: Zou hij voor mij ook nog wat kunnen bezwemmen? Getroffen zei ik: Ach, mama. Vraag het hem maar. (...)
Abrupt kneep ze haar ogen dicht en riep vurig: "Kom Geilig Beest, en zend me een schicht van uw taal."


In de wachtkamer terwijl Heleen en haar moeder wachten op een hersenscan:

"Op zonderling kwieke wijze kwam ze overeind, liep naar de balie, stak haar hand in de vissenkom en had de goudvissen te pakken voordat ik kon ingrijpen. Met een pets sloeg ze eerst de ene en daarna de andere op het houten blad. Zo, zei ze tevreden, helemaal zonder botjes.

Bestellen?

Bestel dit boek bij onze boekpartner Anouk
SHARE:
Next PostNieuwer bericht Previous PostOuder bericht Homepage

0 reacties:

Een reactie plaatsen

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...