De boeken van psycholoog Jeffrey Wijnberg vind ik altijd leuk om te lezen. Ook vanwege de leuke tekeningen die er doorgaans bijstaan.
Provocatieve psycholoog
Jeffrey Wijnberg is een zogenoemde provocatieve psycholoog. Dat betekent dat hij kritische en confronterende dingen zegt tegen zijn cliënten. Dat werkt verrassend, en zorgt er voor dat cliënten eens flink overeind gaan zitten en protesteren.
Zoals ik het uit Wijnbergs columns begrijp werkt zijn provocatieve aanpak prikkelend en zet die aan tot actie.
Je kunt als cliënt niet in een slachtofferrol blijven hangen bij Wijnberg. Of dat kan wel, maar dan laat hij je daar ook gewoon lekker in zitten. Wijnberg zal je niet komen redden. Dat is aan jezelf.
Ik vind zijn provocatieve aanpak wel verfrissend. Er is zoveel geneuzel en politiek correct geneuzel, dat Wijnbergs aanpak aangenaam anders is.
Om die reden was ik benieuwd naar zijn nieuwste boek: Dagboek van een psycholoog.
Dagboek van een psycholoog
Dagboek van een psycholoog bestaat zoals de titel belooft uit dagboekfragmenten. Het leest ook echt als een dagboek, met observaties waarvan ik me afvroeg of die wel een boek verdienen. Zoals een tekst als:
‘Vanavond een hapje eten met Jeroen Stek.’
Ik ken Jeroen Stek niet, en vind het maar matig interessant om te lezen dat Wijnberg met deze meneer gaat eten.
Eerlijk gezegd doet het boek de titel iets te veel eer aan. Het is écht een dagboek Je leest mee in de gedachtenwereld van Jeffrey Wijnberg. Soms lijkt het alsof hij zijn gedachten de vrije loop heeft gelaten, en zonder verdere redactie in zijn boek heeft geplakt. Maar gedachten zijn vaak rommelig en niet allemaal even interessant.
Wat valt er zoal te lezen in Dagboek van een psycholoog
Gesprekken met patiënten.
Patiëntverslagen.
Dat Wijnberg baalt als zijn voetbalteam niet goed heeft gescoord. Ik vind voetbal hemelschreiend saai, dus zo gauw ik iets zag staan als FC gingen bij mij de lampen al uit.
Dat er inderdaad veel meer administratieve rompslomp is nu, en dat dit afgaat van de tijd die therapeuten normaliter aan hun cliënten konden besteden.
Dat de mezen zo lekker uit hun nestje vliegen.
Cliënten zeggen afspraken vaker af. Wijberg constateert dat er minder trouw is aan therapie.
Als iemand zelf geen ‘lijdenslast’ ervaart heeft therapie geen zin.
Mannen moeten vaak van hun vrouw naar de psycholoog, maar hebben zelf eigenlijk nergens last van.
Mijn conclusie over Dagboek van een psycholoog
Eerlijk gezegd vond ik er maar weinig aan. Ik vroeg me tijdens het lezen steeds af: ‘Waarom lees ik dit in vredesnaam?!’ Het voegt zo weinig toe. Dagboek van een psycholoog is echt dat: een dagboek van een psycholoog. Maar de vraag is of dit het waard is om in boekvorm te worden uitgegeven.
Wat mij betreft eigenlijk niet.
Wel biedt het een kijkje in de gedachtenwereld van een (provocatieve) psycholoog en dhr. Jeffrey Wijnberg. Wie dat interessant vindt, zal dit boek misschien ook wel kunnen waarderen. Ook leuk vind ik dat Jeffrey Wijnberg zijn telefoonnummer en emailadres gewoon in het boek vermeldt! Dat maakt hem laagdrempelig om te benaderen.
Ik geef dit boek een 4.
Praktische informatie over Dagboek van een psycholoog
Nicole Orriëns studeerde psychologie aan de Universiteit Utrecht. In 2001 begon ze haar eerste blog, en sindsdien werkt ze als fulltime blogger en heeft haar eigen bedrijf: Professional Blogging Services.
Haar academische achtergrond gebruikt ze om antwoorden en informatie te vinden over zaken waarmee iedereen in het dagelijks leven te maken krijgt.
Ze is getrouwd en heeft samen met haar man vijf kinderen. Ze woont op het Achterhoekse platteland.
Carl Honoré, vader en schrijver, verzet zich met zijn boek Slow Kids tegen het zgn. Hyperouderschap, een opvoedingsstijl waarbij ouders zich opstellen als fanatieke managers van hun kind, in hun drang hun kind op de eerste rang van het leven te krijgen.Hyperouders laten daarbij niets aan het toeval over en gaan tot het uiterste om…
In dienst bij de duivel is het verhaal van de Marokkaanse schrijfster Dina. Ze heeft succesvol één boek uitgegeven, maar kan daar helaas niet van rondkomen. Daarom neemt ze een baan bij de redactie van een glossy. In eerste instantie is ze erg blij met haar baan, maar al snel duiken er steeds meer problemen…
Waar de meeste momlit op ‘hilarische’ wijze de babytijd en eventueel de peutertijd beschrijft, vertelt Yolan Witholt in Het goede moeder gedoe ook over de tijden dat je kinderen gaan puberen en volwassen worden. Kortom: Yolan Witholt gaat verder waar de meeste momlit stopt. Daarbij spaart ze zichzelf niet. Ze laat zichzelf in al haar…
Hieronder mijn review. Jullie zijn zelf gek van Sylvia Witteman Sylvia Witteman woont in Amsterdam, en ik krijg altijd de indruk dat ze net als Simon Carmiggelt door de stad wandelt, en haar observaties verwerkt in geestige columns. Behalve haar blik op de mensen en het leven in Amsterdam, schrijft Sylvia Witteman ook over haar…
Pineapple Street van Jenny Jackson was een boek dat ik vrij makkelijk las omdat ik oprecht benieuwd was naar de ontwikkeling van de personages.Maar toen ik het uit had, was ik teleurgesteld.Had ik daarvoor dat hele boek gelezen?Ik had er meer van verwacht.Pineapple Street van Jenny JacksonPineapple Street vertelt een verhaal over rijk zijn, met…
Mr. Bridge is het zelfstandig te lezen ‘vervolg’ op mrs. Bridge. Het verscheen 10 jaar na mrs. Bridge. Behalve dat het eigenlijk niet zozeer een vervolg is, maar meer een ander perspectief. In mrs. Bridge krijg je een kijkje in haar leven, en in mr. Bridge zien we het leven door zijn ogen. Wie is…
Waarschijnlijk haakt hij aan bij de hype "dagboek". Bedankt voor het lezen; dat scheelt mij weer 🙂